Categorie archief: UCLA Blog

Back in Amsterdam

door Rachid Bouazzaoui

Mijn UCLA-avontuur zit er helaas weer op. Maar oh man wat was dat toch een mooie ervaring. Als ik het in een woord zou moeten beschrijven zou dat ‘onbeschrijfelijk’ zijn. Voordat ik er aan begon, had ik natuurlijk al een idee van hoe het eruit zou kunnen zien. Meestal schets ik een beeld in mijn hoofd dat mooier is dan de werkelijkheid. Zes weken later neem ik dat meteen terug. Het was mooier dan verwacht. Ik heb kunnen ervaren hoe het is om in Amerika te studeren, ik ben verliefd geworden op Los Angeles en ik heb tientallen nieuwe vrienden gemaakt. Zo heb ik speciaal voor de summer course een Facebook-account aangemaakt en ik had nul vrienden. Inmiddels zit ik op 80, waarbij het grootste gedeelte mensen zijn die ik in LA ontmoet heb.

Vandaag mijn laatste cijfer gehad en ik ben voor zowel American Politics als voor Cinematography geslaagd. Die zitten dus in de pocket. Ik heb ze op mijn C.V. inmiddels erbij gezet en het staat prachtig! Als het goed is studeer ik eind van deze maand af en dan mag ik aan de slag. Wie een beginnend journalist nodig heeft, ik kom graag op bezoek voor een gesprek.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder UCLA Blog

Thank you Holland!

door Rachid Bouazzaoui

In Nederland kan je in de grote steden op elk moment van de dag een bus, tram of trein pakken om terug naar huis te gaan. Hier in LA is dat toch wel anders. Dat heb ik een paar dagen terug in levende lijve mogen ondervinden. Het einde daarentegen was onvergetelijk.

Afgelopen donderdag was ik samen met Mohamed en Mark naar het attractiepark Six Flags geweest wat vlakbij Santa Clarita ligt. Net ten noorden van LA. In het park staat de grootste en snelste achtbaan ter wereld, dus die moesten we uitproberen. Om negen uur ’s avonds gingen we weer terug richting UCLA, maar tot onze grote schrik reden er geen bussen meer die ons naar LA konden brengen. Op het busstation liep een beveiliger rond aan wie we vroegen hoe we weer thuis konden komen. Hij vertelde dat de laatste bus al een half uur eerder was vertrokken. Balen dus. We raakten aan de praat met de beveiliger en toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen, straalde zijn gezicht bijna van geluk. “I am so thankful that the Dutch people helped our country and our women and children. You have driven the Taliban away. The Dutch army is doing a great job in Uruzgan. We will never forget your help.”, vertelde de Afghaanse beveiliger die Ghulam heet. Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren, dus zei ik maar: “No problem. It is our honour. Although I personally didn’t do anything.” Mohamed en Mark hadden hetzelfde gevoel.

Ghulam bood ons aan om ons naar huis te brengen. Wat een geluk. Het was ongeveer half 10, maar Ghulam was pas om 23:00 pas klaar, dus moesten we anderhalf uur wachten. In de tussentijd waren we iets gaan eten en toen we terug kwamen, konden we meteen weg. In de auto vertelde de 49-jarige Ghulam dat hij vijf jaar in Amerika woont waarvan de laatste 2 jaar in Los Angeles. Daarvoor woonde hij in Rusland, Finaland en Denemarken. In Nederland is hij nooit geweest. “I left Afghanistan 13 years ago. Before that I was a lawyer, but when the Taliban took over Afghanistan, me and my family fled to Europe. Now I work here as I security guard which is very calm work. I now have peace of mind.”, vertelde Ghulam.

Na een uur rijden, kwamen we aan in UCLA. We waren hem eeuwig dankbaar en hij ons ook. Zelf moest hij weer een uur terug naar huis rijden. We verontschuldigden ons voor de moeite, maar hij wilde er niets van weten. Ghulam: “I am very honoured that I met people from Holland and that I could help them out.”

Veel mensen in Nederland zijn voor terugtrekking uit Uruzgan. De discussie leidde zelfs tot de val van een kabinet. Toen ik Ghulams verhaal hoorde, schaamde ik mij een beetje dat Nederland haar leger deze zomer gaat terugtrekken. Blijkbaar helpen wij die mensen daar in Afghanistan, maar omdat we in Nederland er zo ver vandaan zitten, besef je het niet. Als er dan in de media wordt gezegd dat we goede dingen doen in Uruzgan, zien mensen dat als een soort van propaganda van het leger om goodwill te kweken onder het volk. Natuurlijk is Ghulam maar 1 voorbeeld, maar voor mij reden genoeg om toch anders naar onze terugtrekking te kijken.

VLNR: Rachid, Ghulam, Mark en Mohamed

1 reactie

Opgeslagen onder UCLA Blog

De toerist uithangen

door Rachid Bouazzaoui

Naast het studeren, moet er ook rondgereisd worden. Zo zijn Siham, Nene, Mohamed en ik twee weken geleden naar Las Vegas gegaan. Een hele mooie, maar hete stad. Las Vegas bestaat in principe maar uit 1 straat met tientallen hotels en casino’s. Daardoor is het wel makkelijk om ze allemaal in een dag te bezoeken. De casino’s halen zo veel mogelijk uit de kast om je te laten gokken. Alle gebouwen zijn prachtig en ook van binnen ziet het er erg indrukwekkend uit. Het indrukwekkendste casino vond ik ‘The Venetian’. Die is volledig gebaseerd op de Italiaanse stad Venetië. Je kunt zelfs met een gondel door het water varen. Om mensen de indruk te geven dat het dag is (waardoor je langer in het casino blijft) hebben ze het daglicht nagebootst en hebben ze wolken op het plafond geprojecteerd. Echt te bizar. Helaas heb ik in geen enkele casino iets gewonnen. Dat krijg je als je niet gokt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Afgelopen weekend zijn ik en Mohamed naar San Diego geweest. Echt een supermooie stad met veel water rondom de stad. Wat ik ook mooi vond was het feit dat alles centraal lag. Het uitgaansgebied is in een straat, waardoor je niet ver hoeft te reizen om van club naar club te gaan. Naast het uitgaan hebben we ook geshopt en zijn we naar Balboapark gegaan. Dat is volgens velen een van de mooiste parken in de westkust. Door de hele park zijn er gebouwen te vinden die erg doen denken aan Mexico. Ik ben er zelf nooit geweest, maar ik herken de gebouwen uit films en programma’s. Het is ook niet gek dat er veel Mexicaanse invloeden te vinden zijn in San Diego, omdat het vanaf San Diego maar twintig minuten rijden is naar de grens.

We zijn ook naar Universal Studios geweest. Als grote filmfan moest ik hier naartoe. Alle attracties zijn gebaseerd op films of televisieseries, dus ik keek mijn ogen wel uit. De studio tour vond ik het meest interessant. Met een speciaal busje rijd je door alle studio’s waar grote films zijn opgenomen zoals War of The Worlds met Tom Cruise. Zo hebben ze daar een grote vliegtuigramp nagebouwd. Leuk detail is dat het vliegtuig dat daar op de set in stukken ligt, een toestel is van KLM die Universal heeft gekocht.

Ik heb hier nog twee weken te gaan en in die weken zal ik vooral gaan shoppen en wat cadeautjes kopen voor vrienden en familie. San Francisco staat nog op mijn lijstje. Ik moet voor donderdag beslissen of ik ga of niet. Het hang helemaal af van wie mee wil gaan. Want alleen reizen is niets voor mij.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder UCLA Blog

Amerika in een collegezaal

door Rachid Bouazzaoui

Tijdens de colleges American Politics, kan ik goed het verschil zien tussen hoe in Amerika door studenten naar de politiek wordt gekeken en hoe dit in Nederland wordt gedaan. Als het tijdens de lessen in Nederland over politiek gaat, wordt er vooral gesproken over de dingen die misgaan in de Nederlandse politiek en hebben de studenten vooral kritiek. Tijdens de discussies in Amerika is het totaal andersom. Alle studenten zijn juist blij met hun regering, niemand spreekt er een slecht woord over. Iedereen is trots dat ze Amerikaan zijn. Ook de studenten waarvan de ouders niet in Amerika zijn geboren. De meeste studenten hebben zo een vertrouwen in de regering, dat ze bijna geen kritiek hebben op wat zij doen.

Irak
Tijdens de les ging het bijvoorbeeld over Irak. De docent vroeg aan de studenten in de volle collegezaal wie vond dat het rechtvaardig is dat het Amerikaanse leger in Irak zit. Op een paar studenten na stak iedereen zijn vinger in de lucht. Ik schrok er wel van, want in Europa is er al jaren kritiek. De docent deed er nog een schepje bovenop door te zeggen dat Amerika de Irakezen helpt en dat dat de reden was dat Amerika Irak was binnengevallen. Over de valse beschuldigingen van Colin Powell dat Saddam Hoessein kernwapens zou hebben, werd niet over gesproken. Klein detail.

Stemmen
Een ander punt dat me opviel in de colleges was het feit dat men vond dat vooral laagopgeleiden van politieke voorkeur veranderden. Zo vertelde de docent dat hoogopgeleiden bij 1 partij blijven en dat hun hele leven lang. Toen aan de zaal werd gevraagd wie zijn of haar politieke voorkeur zou kunnen veranderen, stak ik mijn vinger op. Samen met twee anderen waren wij de enigen. In Nederland is het volgens mij de normaalste zaak van de wereld om van partij te veranderen. Je kijkt naar de standpunten van een partij en als die je niet bevallen, stem je op een andere partij. Ondanks dat je al jaren op hen stemt. In Amerika is dat blijkbaar toch raar en ben je dan verkeerd bezig. Tenminste, dat is mij opgevallen tijdens de college.

Keuzes
In de VS blijf je bij je stem. Wat mee zou kunnen spelen, is dat je in Amerika of Republikein bent of Democraat en die twee zitten zo ver van elkaar dat het een grote stap zou zijn om te veranderen. Het wordt moeilijker als je bij sommige standpunten achter de Republikeinen staat en bij andere standpunten achter de democraten. Dat je in Amerika alleen maar uit twee kampen kan kiezen, maakt het wel makkelijk. Het scheelt in ieder geval heel veel tijd, want je hoeft je daardoor niet te verdiepen in tientallen pagina’s van partijprogramma’s wat in Nederland het geval is.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder UCLA Blog

Oranje boven in LA

Als het Nederlands elftal speelt, moet ik het koste wat het kost zien. Dus ook aan de andere kant van de wereld. Hier in UCLA leeft het WK niet echt. Je ziet wat studenten met een Mexicaans shirt, maar dat is het dan ook. Omdat hier heel veel internationale studenten komen die het WK willen volgen, heeft UCLA in de foodcourt voetbal op staan. Hier komen dan tientallen studenten op af, maar het is niet zo dat de hele eetzaal dan afgeladen is. Zelfs toen Amerika speelde niet.

Mohammed en ik gingen afgelopen donderdag om half 12 ’s ochtends (plaatselijke tijd) naar de foodcourt om Oranje te supporten. Daar aangekomen bleek dat Japan – Denemarken werd vertoond in plaats van Oranje. Hier zitten veel meer studenten uit Japan dan uit Nederland en zoals ik bij American Politics had geleerd: ‘The majority wins’. Wij als gekken terug gelopen/terug gerend naar ons appartement om daar in de ‘television room’ te kijken, wat toch zo een 20 minuten lopen is. Eenmaal aangekomen waren ze al tien minuten begonnen, maar gelukkig stond het nog 0-0. De Nederlandse student Frederik, die ook in ons appartement verblijft, keek ook mee naar de wedstrijd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ondanks dat Nederland al door was, was het toch een spannende en mooie pot en hebben we alledrie genoten. Toch is zo’n wedstrijd niet hetzelfde wanneer het vertrouwde NOS-logo linksboven in het scherm prijkt met een Nederlandse commentator. Dat is toch leuker dan met een Engels commentaar. Dan loop je weer naar buiten in de zon en ben je weer supertrots en blij dat je hier zit. Daar geef ik wel een paar wedstrijden voor op. Moet Oranje geen wereldkampioen worden. 🙂

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder UCLA Blog

Eerste college: American Politics

21 Juni. Vandaag was mijn eerste college op UCLA. Ik keek er de hele dag naar uit, maar ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten. Vandaag stond American Politics op het programma.

De campus zelf, met tientallen schoolgebouwen, is prachtig. Je krijgt vanzelf zin om te studeren door de ‘vibe’ die er op de campus hangt. Erg inspirerend. Overal zie je studenten lekker in de zon op het gras studeren of mensen met boeken in hun handen. Het deed mij meteen denken aan die campussen die je ook in films ziet.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na een hele tijd zoeken, had ik eindelijk de collegezaal gevonden. Er zaten zo’n 90 studenten in de zaal en het college kon beginnen. We kregen college van Professor Gussin die 20 jaar geleden loodgieter was en weer ging studeren en een PhD titel heeft behaald aan UCLA. Hij vertelde de studenten dan ook dat je iets moet doen wat je leuk vindt en waar je hart ligt. Iets waar ik me goed in kan vinden.

De eerste college was vooral een introductie. De meesten in de zaal zaten al op UCLA en moesten dit vak overdoen. Slecht 5 mensen deden een Summer Course. Toen ik vertelde dat ik uit Nederland kom, ging het daarna tien minuten lang over het Nederlands elftal. Over het politieke klimaat daar ging het geen seconde. Het Nederlands elftal is blijkbaar een goed exportproduct.

Komende woensdag begint het echte college. Het wordt een pittige tijd, want ik heb elke woensdag en tentamen en ik moet twee essays schrijven. Gelukkig ben ik erg geïnteresseerd in Amerikaanse politiek, dus de motivatie is er wel.

1 reactie

Opgeslagen onder UCLA Blog

UCLA, here we come!

door Rachid Bouazzaoui

20 Juni was het dan zover. Mijn studiereis naar UCLA was begonnen en hiermee ging ook een grote wens van mij in vervulling. Samen met de andere Echo-prijswinnaars Siham, Wendy, Nene en Mohammed vlogen we via een tussenstop in Londen naar Los Angeles. Omdat we in Londen maar een uur de tijd hadden om over te stappen, kregen we van British Airways voorrang bij alle rijen van de security. Samen met een medewerkster van de Britse vliegtuigmaatschappij holden wij door vliegveld Heathrow. Uiteindelijk kwamen we op tijd aan in het vliegtuig. Dikke kudo’s voor British Airways.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Douane
Ik moet wel toegeven dat ik erg zenuwachtig was voor de Amerikaanse douane. Dat kwam vooral door de verhalen van vrienden die vertelden dat ze vaak bij de Amerikaanse douane mensen weigerden. Ondanks je visum. Ook zouden de douanebeambten erg onvriendelijk zijn. Allemaal horrorscenario’s dus. Godzijdank bleek dit allemaal in ons geval niet  waar te zijn. Alles liep op rolletjes en de douanebeambte was supervriendelijk tegen mij. Na het zien van mijn paspoort hadden we het zelfs over de prestaties op het WK. Ik bedoel maar.

Kwijt
Mijn aankomst in LA was dus te mooi om waar te zijn. Dit bleek achteraf ook letterlijk te mooi om waar te zijn. Bij de bagageband was mijn koffer er niet. Ook die van Siham en Wendy. Balen dus. Gelukkig hebben medewerkers van British Airways ons goed geholpen en stonden de koffers de volgende ochtend op ons te wachten bij de receptie van ons appartementencomplex. Nogmaals dikke kudo’s voor British Airways!!!

Regelen
Op het vliegveld stond Shanti van UCLA op ons te wachten. Hij bracht ons naar het complex waar we een kamer hebben gekregen. Daar moesten we ons registreren en onze kaarten ophalen waarmee we onder andere 3 maal per dag,  5 dagen in de week kunnen eten. Shanti was hier de hele tijd bij. En dat op zijn vrije dag. Respect.

Na dat alles geregeld was zijn we gaan eten bij een Sishabar/restaurant. Het was inmiddels zeven uur ’s avonds in LA en we waren allemaal bijna 24 uur wakker. Na een korte tour met de auto door het prachtige campus,zette Shanti ons af bij het complex en iedereen dook direct zijn bed in. Einde van dag 1.

3 reacties

Opgeslagen onder UCLA Blog