Categorie archief: Columns

Mijn 9/11

door Rachid Bouazzaoui

Samen met een goede vriend was ik op die bewuste middag van 11 september 2001 een frisse neus gaan halen. De zomer was alweer bijna voorbij, maar het was nog lekker zonnig en warm. Eenmaal thuis liepen we de woonkamer binnen waar de televisie op CNN stond. Ik zag de wereldberoemde wolkenkrabbers waarbij uit een van de torens rook vandaan kwam. Mijn moeder, die in de kamer zat, was al een tijdje aan het kijken. “Blijkbaar is er een klein vliegtuigje in de World Trade Center gevlogen. Vast een ongeluk.”, vertelde mijn moeder. Op de tikker verscheen kort daarnaa een tikker met ‘Breaking News’. Er werd gemeld dat het om een sportvliegtuigje zou gaan. Op een gegeven moment zag ik een vliegtuig een van de torens binnenvliegen. Persoonlijk dacht ik dat het de beelden waren van de inslag ervoor. “Another plane just flew in the other tower!”, kwam uit de speakers van de televisie. Toen besefte ik mij het pas. Dat was geen herhaling.

Ik heb live gezien hoe een vliegtuig dwars door één van de hoogste wolkenkrabbers ter wereld vloog. Direct erna was ik er 100% zeker van dat het een aanslag moest zijn. Het is onmogelijk dat twee vliegtuigen “per ongeluk” twee hoge torens raken. Mijn moeder stond met open mond te kijken. Ook die vriend keek helemaal verbaasd. Daar stonden we dan met zijn drieën voor de televisie in shock. Inmiddels zonden alle televisiezenders live uit. De site van nu.nl was onbereikbaar kan ik mij nog herinneren. Een uur later meldde CNN dat er een vliegtuig in het Pentagon was gevlogen. Ik werd helemaal gek! “Dit is het begin van de Derde Wereldoorlog!’, riep ik door de kamer. Ook zouden er nog twee vliegtuigen in de lucht vliegen, waarvan eentje richting het Witte Huis vloog. Het leek allemaal op een overdreven Hollywoodfilm en wij zaten naar de trailer te kijken.

Een paar maanden ervoor keek ik samen met mijn vader naar Al Jazeera waar een man met een baard werd geïnterviewd. De man zat in een grot met achter zich een Kalasjnikov en een groene kleed. Hij was boos op het Westen en vertelde dat hij wilde dat alle “ongelovigen” de Islamtische landen moesten verlaten. Hij was niet vies wan geweld. Zo werd hij gelinkt met de aanslag op de USS Cole in het jaar 2000. Maanden later op die elfde van september 2001, kijkend naar de beelden van de World Trade Center die inmiddels waren ingestort , kwam die man met die baard weer in mij op.

De dagen na de aanslagen heb ik geen oog dicht gedaan. Ik was geobsesseerd met het nieuws rondom 11 september. Ik was zo bang dat ik zou slapen en dat ik belangrijk nieuws zou missen. Zelfs de Nederlandse kanalen zonden ’s nachts uit. Voor een nieuwsjunk zoals ik, waren dit belangrijke momenten. Op de derde dag zonder slaap, trok ik het niet meer. Het laatste wat ik dacht voor het slapen: “De wereld is voorgoed veranderd”.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Columns

Lenen maakt meer kapot dan je lief is

door Rachid Bouazzaoui

In amerika is alles groter dan in Nederland. Gebouwen, huizen, auto’s en nog veel meer. Dat geld moet natuurlijk ergens vandaan komen om het allemaal te kunnen betalen.

Op straat ontkom je niet aan de vele advertenties van banken voor een lening. Ook op televisie vliegen de reclames voor creditcards voorbij. Soms zelfs drie reclamespotjes achter elkaar. Als ik die advertenties mag geloven is er niets wat een mens tegen kan houden om een lening te nemen. Zelfs als je bekend staat bij de Amerikaanse Bureau Krediet Registratie (BKR) kan je een lening of hypotheek krijgen wordt er verteld. Dat is volgens mij de oorzaak van het hele probleem. Er is niemand die de Amerikanen beschermt voor de val waarin ze lopen.

Mensen met een laag inkomen krijgen zo een lening, maar kunnen net het minimum aflosbedrag betalen. Dat betekent eigenlijk dat ze alleen de maandelijkse rente afbetalen, maar het schuldbedrag op hetzelfde niveau blijft staan of alleen maar op loopt. Daardoor duurt het een eeuwigheid voordat de lening wordt afbetaald. Bij sommige gevallen is het zelfs zo erg dat mensen hun huis uit moeten, omdat ze hun hypotheek niet kunnen betalen.

In ons land komen dit soort gevallen gelukkig zelden voor. Hier in Nederland is het bijna taboe om met je creditcard te betalen of een lening af te sluiten, maar in Amerika is dit de normaalste zaak van de wereld. Hoe moet je anders een chique etentje betalen of een mooie, grote auto kopen. Eigenlijk is het best logisch dat ze allemaal in grote huizen wonen en in grote auto’s rijden. Zo kan ik ’t ook, wil ik bijna zeggen.

Amerika. Het land waar je het kan schoppen van krantenjongen tot miljonair. Of het geld van jou is, is een tweede.

3 reacties

Opgeslagen onder Columns, Schoolopdrachten

Wie had dit ooit durven dromen

Door Rachid Bouazzaoui

26 mei 1999. Camp Nou stadion, Barcelona. De Champions League-finale. Manchester United speelde tegen Bayern München. Het was de 90e minuut en Bayern stond met 1-0 voor. Manchester United was kansloos. De beker werd alvast versierd met de clubkleuren van het Duitse team.

Net toen iedereen zich in en buiten het stadion klaarmaakte voor de overwinning van Bayern, gebeurde het onvoorstelbare. Het werd in de 90e minuut nog 1-1. De Duitsers waren onthutst en konden hun ogen niet geloven. Met loodzware benen sjokten onze oosterburen terug naar de middenstip en probeerden mentaal boven de schok te komen.

Maar nog geen minuut later gebeurde het ondenkbare. De Engelsen scoorden de genadeslag binnen en Manchester United werd de Champions Leaguewinnaar van het seizoen 1998-1999. Wie had dat twee minuten geleden nog durven dromen.
 
29 augustus 2008. Nutter Center, Dayton in de staat Ohio. De Republikeinse conventie. Een dag na de bijeenkomst van de Democraten. Een dag nadat presidentskandidaat Barack Obama zijn speech gaf tijdens de Democratische conventie in Denver. Met zijn toespraak sloot de Afro-Amerikaan de vierdaagse bijeenkomst af.

De afgelopen vier dagen waren alle ogen van de wereld gericht op de Democraten en dan met name op Obama. Zijn populariteit steeg met de dag en vooral met behulp van de pers die geen genoeg kon krijgen van de Democraat. Al de mensen in de zaal wisten het zeker. Hun Democratische boegbeeld wordt de volgende president van de Verenigde Staten van Amerika. Niets stond hun nog in de weg.

Maar toen was Republikeinse presidentskandidaat McCain aan de beurt. En hoe. Het onvoorstelbare gebeurde. McCain kiest een vrouw als zijn ‘running mate’. Wat een zet. De Vietnamveteraan verraste iedereen door de relatief onervaren politica Sarah Palin uit Alaska te kiezen als mogelijk vice-president. Het is net als een voetbaltrainer die met nog een minuut op de teller een doorgewinterde spits wisselt voor een speler die het hele seizoen op de reservebank heeft gezeten, in de hoop de 1-0 voorsprong van de Democraten in te halen.

De beker wordt al versierd met de kleuren van de Democraten. Net wanneer iedereen zich klaarmaakt voor de overwinning van Barack Obama, gebeurt het ondenkbare. De Republikeinen winnen uiteindelijk met 2-1 door een meesterwissel van trainer McCain. Wie had dat twee maanden geleden nog durven dromen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Columns